جایگاه موسیقی در فرهنگ مردم ملکشاهی

Share/Save/Bookmark

موسیقی که در اصطلاح محلی "مزیقه" نامیده می شود از دیرباز در فرهنگ مردمان شهرستان ملکشاهی جایگاه خود را حفظ کرده است.

 

موسیقی که در اصطلاح کردی "مزیقه" نامیده می شود از دیرباز در فرهنگ مردمان شهرستان ملکشاهی جایگاه خود را حفظ کرده است. سازهایی که از نی ساخته می شوند یادآور سخن مولانا هستند که "بشنو از نی چون حکایت می کند *** از جدایی ها شکایت می کند"

موسیقی روح نواز و فرح بخش "نی" که در زبان محلی "بلور" به آن گفته می شود به نوای غمگینانه و یاد شادمانه نواخته می شود. ساز دوزله یا "جفتان" که از دو عدد ساز ساده و از ساقه نی نیزارهای گرمسیری ساخته می شود از قدیم ترین و اصیل ترین ابزارهای موسیقی در فرهنگ مردم است و اغلب چوپانان، روستائیان و ... از آن استفاده می کنند.

ساز به همراه دهل که عمومی تر است و در محافل جشن و سرور نواخته می شود، "سازدهل" نام دارد و این نوع موسیقی گاهی هم در مجالس عزا و "چمر" با نوای محزون به صدا در می آید.

متاسفانه امروزه موسیقی های غیربومی و غربی که اغلب آنها با فرهنگ اصیل ملکشاهی در تضاد هستند، در بر خی محافل جای آواها و نواهای "کردی" را گرفته اند، از آن جمله می توان ترانه های فارسی، ارگ و ... را نام برد.

آواهای محلی هم بخشی از موسیقی کردی ملکشاهی را تشکیل می دهند و آنقدر از تنوع برخوردارند که در این مجال شرح آنها نمی گنجد و در آینده به شرح کامل آنها خواهیم پرداخت. از جمله آواهای محلی می توان هوره، رو، نیتوانم پر، بزران، سوزه سوزه، مور(مویه)، پاموری و ... را نام برد.

انتهای پیام/